Wie schrijft, die blijft

Natuurlijk is het heerlijk om af te vallen. Dukan raadt aan om elke dag op de weegschaal te gaan staan en dat doet hij niet voor niets. Pierre heeft heilig vertrouwen in zijn dieet en laat je daarom vaak wegen. Afvallen is de beste motivatie om door te gaan.

Het is elke keer weer fantastisch als ik zie dat ik weer wat lichter ben. Ook nu, na een weekend taart en vervolgens het koekjes bakken met de meiden van een vriendin. Weer een paar ons lichter. Wel twee keer 5 km gerend in de afgelopen dagen. Dat helpt ook.

Maar ondanks de enorme lijst van 100 producten wordt het toch een beetje saai. Lijnen. Het helpt mij om er elke dag over te schrijven. Kan ik mijn leed een beetje delen. Geluk wordt groter als je het deelt en leed wordt kleiner.

Leed is natuurlijk een te groot woord. Er is Leed en er is leed. Ik heb notabene de keuze uit 100 producten. Fantastische producten. Maar ondertussen eet ik straks wel pasta met zalm in een sausje met room zonder pasta en zonder room. Ik heb er zelf voor gekozen. Maar toch. Zonder het elke dag schrijven op dit blog was ik al lang gestopt.

Overigens is het een van de gouden tips van de dieetcoaches. Houd een dieetdagboek bij. En wat staat er in dat dagboek? Wat je zoal eet op een dag. De bedoeling is dat je alles bij houdt. Niet wat je van plan bent om te eten of wat je je nog kan herinneren aan het eind van de dag. Nee, alles wat je pakt om te eten. Direct opschrijven. Dat voelt een beetje als ‘Big Brother is Watching You’ en zou afschrikkend moeten werken.

En dat is nu precies het punt waar het allemaal om draait. Waarom zou je in hemelsnaam iets niet opeten als je het moet opschrijven? Wie houdt wie voor de gek? Waarom pak je überhaupt iets? Omdat je trek hebt. Misschien zelfs honger. Zeker als je elk calorietje moet tellen en je dagelijks ongeveer een vierde van je werkelijke behoefte binnen krijgt.

Maar als je lijnt met de ideeën van Pierre heb je geen honger. Wel af en toe trek. Op de geijkte momenten. Om een uur of vier. Of rond zes uur (wij eten pas rond acht uur). En ’s avonds als je ook een wijntje neemt (mag niet). Op zo’n moment mag er gewoon gegeten worden. Liefst iets met veel eiwit en niet te veel vet. Plakje rauwe ham of rookvlees met gedroogde pruim of tomaat. Handje garnalen, stukje kaas (op ’t randje). Het mag allemaal.

Laat dat dieetdagboek maar zitten.

20130814-235952.jpg
Naar Le lecon van Renoir.

Advertenties

6 gedachtes over “Wie schrijft, die blijft

  1. Ik liep vandaag in de binnenstad van Utrecht, zag mezelf regelmatig in etalageruiten en dacht ‘rollade’. Niet runderrollade of varkensrollade, gewoon rollade. Te strakke touwtjes om te veel vlees (spek). *Zucht* … Ik dacht niet aan Piet 🙂

    1. Daar ga ik eens induiken. Behalve de enorme hoeveelheid informatie over hormonen en hun werking zie ik veel overeenkomsten. Weinig suiker, wel lange koolhydraten, weinig vet, maar wel voldoende en veel eiwit en dat alles verpakt in pure voedingsmiddelen.

  2. Ik ben intussen wel overtuigd van het belang van hormonen. Wat Ralph promoot is een gezonde levensstijl: ‘goed’ voedsel, doordachte beweging en stressreductie. Meer bewustwording, minder tellen en wegen. Na 7 maanden hennissen (veel te weinig beweging!) krijg ik weer iets wat op een taille lijkt 🙂

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s