De mannen zijn thuis

Snelle schets van ons gezin.  Ja, ik ben de kleinste.
Snelle schets van ons gezin.
Ja, ik ben de kleinste.

Het verhaal van vrijdag was niet af. Uiteindelijk is vrijdagavond één zoon thuis. Pap is langs het station gereden, ze komen tegelijk binnen. Het is gezellig. We eten aan tafel. Dat is al een feestje. Lekker lang tafelen. Eenmaal op de bank gaat er iets mis. Onze jonge dynamische oudste zoon dommelt voor de TV langzaam in. Dan gaan wij toch nog maar even borrelen. Het is de omgekeerde wereld. Tenminste, voor ons. Ouders gaan uit terwijl kind op de bank hangt.

Als we heel veel later een beetje rumoerig thuis komen, is onze zoon eigenlijk net wakker. En niet echt alleen. Hij zit met alle media ingeschakeld op de bank. Hij houdt het nog wel even vol, wij gaan slapen.

De volgende morgen komt ook nummer twee naar huis. We vangen hem op in Den Bosch. De heren hebben een bril nodig. Eigenlijk een must als je lenzen hebt. Tot nu toe was het er niet van gekomen en als wij niet sponsoren komt het er ook niet snel van.

Een hele belevenis om met de twee mannen te winkelen. Alleen al om af te spreken hoe laat we gaan. Het allervroegste tijdstip dat bespreekbaar is, is twee uur. De jongste zit het eerst aan de koffie in Den Bosch, want het is niet het beste tijdstip om parkeerplek te vinden. Volgende keer weer met de trein? We rijden een extra rondje om toch nog een riante plek te vinden. En we lopen een extra rondje dankzij mijn geweldige richtingsgevoel.

Het winkelen is net als vroeger. Kort. Gelukkig lukt het wonderlijk snel om leuke brillen uit te zoeken. De jongens zien er heel anders uit met hun kekke brillen. Maar voor dat alles geregeld is: sterkte opgemeten, glazen uitgekozen en de rekening betaald, zijn we het al weer zat. We gaan alleen nog even langs ‘De Kwast’, originele naam voor een winkel waar je schildermateriaal en dergelijke kan kopen. Materiaal inslaan voor het project van de synagoge. Terug weten we de weg. Het is een eind lopen, ook al gaan we nu niet ‘om’.

Zaterdagavond nog langer tafelen met zijn vieren. En ouderwets op de bank naar een mooie film kijken. Het voelt als een cadeautje zo’n weekend met veel zoon thuis.

Stiekum mis ik wel iemand. Het was geen Full House. De volgende keer weer met zijn vijven?

Compleet feestje.
Compleet feestje.
Advertenties

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s