Het hogere bijkletsen

Vergaderrondje
Vergaderrondje

Vergaderen is niet langer een dagelijks onderdeel van mijn dag. Er was een tijd dat ik dat miste. Ik miste echt ‘het vergaderen’ pur sang. Van heinde en verre met zijn allen aan een tafel discussiëren over tal van onderwerpen met een agenda, verslag, ingekomen stukken, mededelingen, nagekomen punten, wat verder ter tafel komt, rondvraag en sluiting. Soms wel vier uur praten over ideeën en projecten die een klein stukje van de wereld in beweging moeten zetten. Lekker belangrijk zijn.

Het lastige van vergaderen vind ik dat het vaak gaat over allerlei plannen of regels die verzonnen lijken zonder enige kennis van de praktijk. En daar moet het wel plaats gaan vinden, in de praktijk. Een groot deel van die vergaderingen is er dan ook op gericht om de regels of projectplannen te veranderen en om ze aan te passen aan de realiteit. Maar hoe. Zoveel mensen zoveel waarheden, lijkt het wel. Ik vind het heel erg leuk om te zoeken naar de beste manier om iets aan te pakken en te zoeken naar de gemeenschappelijkheid. Ik heb wel gemerkt dat niet iedereen zich zo opstelt.

Vandaag heb ik geheel uit vrije wil twee vergaderingen. De eerste is simpel. Het is meer een overleg. Het gaat over mijn boek. Ik bespreek het met iemand die meedenkt en we zijn het erg eens over de aanpak. Hij heeft eigenlijk maar één vraag. ‘Ben je al begonnen?’ Hij heeft gelijk. Vandaag en morgen lukt het niet, maar donderdag ga ik een afspraak maken voor het eerste interview.

De tweede vergadering lijkt wat meer op een echte vergadering met agenda, opening, verslag… Het onderwerp is super leuk. De dag van het schaap. Het is de vierde keer dat we met deze club de dag organiseren. Er zijn een paar wisselingen in bezetting, maar de sfeer is nog steeds uniek. Het gros is enorm gemotiveerd om een leuke dag te organiseren en besteed daar geheel vrijwillig belachelijk veel tijd aan.

Het lastige is dat we meer dan vier uur rond een tafel zitten met tien mensen. Pfff. Dat ik hier vroeger energie van kreeg. Nu vreet het energie. Door afwezigheid van de secretaris mag ik het verslag maken. Ik voel me natuurlijk gevleid als het wordt gevraagd. En net als de vorige vergadering notuleer ik weer. Als we het verslag van de laatste vergadering bespreken, heeft niemand commentaar. Niemand heeft het ook bij zich. En ik verdenk mijn vergadervriendjes ervan dat ook niemand het heeft gelezen. Is dat erg? Tuurlijk niet, want ‘er staat toch gewoon in wat we gezegd hebben’, citaat van een van de aanwezigen. Dat is een compliment, toch?

De komende week ben ik in ieder geval nog een half dagje bezig met het verslag. En met regelen. We borrelen en bruisen van de nieuwe ideeën en die moeten uitgewerkt worden en opgeschreven. Voor de volgende vergadering. Staat leuk op de agenda.

Advertenties

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s