20140122-084524.jpg
Heel veel mos en gaten op een doorleefde plank.

De natuur wacht. In de afgelopen maanden is alles vervallen wat hoort te vervallen en voorbereid op de winter. Komt ie nog wel? Het is buiten wel fris, maar niet koud. Natuurlijk, een warme jas en sjaal tegen de vochtige wind is wel nodig. Niet gek in januari. Maar handschoenen of een muts staan enigszins lachwekkend. Het is echt niet koud.

In de Betuwe hangen nog steeds wat achtergebleven appels. Vaak niet helemaal gaaf, de vogels hebben er van meegegeten, maar nog steeds lekker en fris. Ja, ze zijn goed koud bewaard, maar niet bevroren. Zodra het vriest, vallen de appels op de grond en is het vruchtvlees eenmaal weer ontdooit week en flauw.

Wandelen door de Betuwe. Mooie plek om te genieten van het nu en bij te kletsen. De afwisseling is mooi. We struinen langs de sloot door een leeg geplukte boomgaard, over de dijk langs de rivier en op de wegen langs de boerderijen. Opvallend veel erf honden. Uit de kluiten gewassen blaffers. Ridge backs, Dobermans. Niet echt een warm welkom. De huizen maken het goed. Tussen de boerderettes en de vierkante nieuwbouw staan nog oude Betuwse boerderijen. De grote huizen staan er vaak goed onderhouden bij. De schuren vervallen. Ze worden niet meer gebruikt of dienen slechts als opslag.

20140122-090040.jpg
Hooibergen. Echte. Oude.

Ik rust heel voorzichtig uit op een bankje dat duidelijk betere tijden heeft gekend. Het staat er mooi te zijn.

Wat me opvalt bij onze zwerftocht is de netheid. Aangeharkt Nederland, dat vind je in de Betuwe. Welvarend. Zo ziet het er uit. Geen zwerfafval, behalve de gevallen stoofpeertjes die niemand meer wil eten. Wat een verschil met de wereld van steen in een stad.

20140122-084541.jpg
Bankje waar je nog net op kan zitten. Mooi oud.