Interview

‘Zou u mee willen werken aan een interview over het ‘lege nest syndroom’? Wat doe je als je zo’n vraag krijgt? Dan zeg je natuurlijk ‘nee’. Tenzij de vrager een student journalistiek is en begint met te vertellen dat hij je heeft gevonden door je verhalen op je blog. Heel slim. Het streelt mijn ego. Hoe kwam hij bij mij terecht? Googlen op ‘blog’ en ‘ lege nestsyndroom’. Ik sta bijna bovenaan.

Zijn idee is dat het lege nest syndroom een taboe is. Ouders zullen niet snel toegeven dat ze er last van hebben. En in mijn blog heb ik het er gewoon over. Dat ik moet wennen aan het lege huis na een gezellig weekend als iedereen weer weg is. En door te beschrijven hoe het onze zwanenfamilie vergaat.

Grappig dat hij het zo ziet. Een zoon van ouders die nog een kind thuis hebben. Dan speelt het misschien minder. Zijn ouders voldoen daardoor ook niet aan de eisen voor het interview. Ik ervaar juist dat heel veel mensen nieuwsgierig zijn hoe wij het vinden dat onze mannen niet meer thuis wonen en vooral hoe wij dat ondergaan. Zeker ouders wiens kinderen over een klein aantal jaren ook gaan uitvliegen.

Eerlijk gezegd, het is niet erg. Dat onze mannen niet meer elke dag thuis zijn. Als ze maar wel regelmatig weer even thuis komen. Natuurlijk willen we ze heel graag heel dicht bij ons houden. Vanaf het prille begin in mijn buik beseffen we allebei dat alles anders is. Een nieuwe verantwoordelijkheid die nooit meer ophoudt. Wij kiezen voor deze nieuwe levens en wij zijn er verantwoordelijk voor dat het gelukkige, zelfstandige wezens worden.

Oeps, een zelfstandig wezen. Vanaf het doorknippen van de navelstreng begint het afscheid nemen. Het is echt zo. De oudste die als eenjarige valt bij de oppasmoeder en huilend naar haar loopt in plaats van mij. Heel pijnlijk. Maar ook een compliment voor haar en een bevestiging van de goede keus voor deze lieve oppasmoeder. Of onze tweejarige jongste die op het kinderdagverblijf rondloopt met zoveel vertrouwen. Hij woont er drie dagen in de week. Het zou erg vervelend zijn als het niet zo was… En toch geeft het een jaloers gevoel.

Met onze lieve studenten is het niet anders. Natuurlijk hebben we ze graag thuis. Maar het zou volstrekt onnatuurlijk zijn als ze liever bij ons zijn dan in Eindhoven. Ze genieten daar van hun vrienden, vriendinnetje, hun studie en hun nieuwe leven. En wij zijn blij voor hun. Wij moeten er natuurlijk aan wennen dat ze niet meer thuis wonen. Vooral in het begin missen we de beweging die ze om zich heen hebben. Geen vriendjes die even binnen vallen. De drukte rond feestjes en sport vallen weg. Gelukkig hebben we zelf ook vrienden. Het is niet stil maar wel stiller.

Het aller moeilijkste is om de bezorgdheid voor je kind in een goede vorm te gieten. Je ziet ze niet meer elke dag. Komen ze wel veilig thuis na een feestje? Eten ze wel genoeg? Hebben ze het echt naar hun zin? Ook dat lukt. Het gaat nooit echt over. Zo wil mijn moeder ook altijd dat ik haar bel als ik thuis ben na een bezoek aan haar. Alle andere keren dat ik op pad ben, weet ze niets van, dus hoef ik me ook niet bij haar af te melden.

Wat de interviewer vooral wil weten is wat ik heb gedaan om het lege nest syndroom te overleven. Hé, het is niet alleen mijn lege nestsyndroom. Pap heeft er net zo goed last van. Alleen hij is hele dagen weg. En ik ben meer thuis. Samen hebben we het wel weer een stuk gezelliger. Meer tijd voor elkaar is geen straf. We doen meer samen, hebben meer tijd voor vrienden. Het voelt niet echt anders dan het eerst was. Het voelt wel vrijer. Meer tijd voor onszelf als ze er niet zijn. Meer tijd om te schrijven en te schilderen.

Ik ben heel benieuwd wat de student maakt van dit verhaal. Hij wijst er nog even fijntjes op dat ik in mijn blogs nog steeds schrijf over de ‘kamers‘ van de zonen, alsof hun thuis nog in Buren is. Ik durf me niet te verdedigen. Als de mannen thuis in Buren zijn, zijn ze ook echt thuis. En als ze in Eindhoven zijn, zijn ze natuurlijk ook echt thuis. Gelukkig wel.

Als we klaar zijn met het gesprek en ik de student op de trein heb gezet, race ik naar de stad. Even iets lekkers kopen. Troost winkelen. Hé, dat heb ik al een tijd niet gedaan… De mannen zijn dan ook inmiddels al meer dan drie jaar student.

20140225-235940.jpg
Ook het laatste kind is uitgevlogen. Geen tijd voor een leeg nest syndroom. Nieuwe eieren komen er al aan.
Advertenties

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s