Niet te veel

Blijkt dat ik toch een soort voornemen heb voor dit jaar. Deze maanden heb ik het erg druk met schrijven van het boek ‘Waar lopen de schapen?’. Nu alle hoofdstukken een eerste keer zijn geschreven, begint het herschrijven en checken. Het is natuurlijk niet leuk als in elk hoofdstuk wordt beschreven hoe dat nu werkt, natuurbeheer met schapen. Als het in één hoofdstuk uitgebreid is uitgelegd, mag het misschien nog twee keer genoemd worden en meer niet. Ook moet ik nog eens goed kijken hoe vaak ik de schapen dames noem. Dit is een tip van een goede vriendin. Een keer ‘dames’ is leuk, maar de tweede keer is dat stukken minder. Er zijn blokjes waar ik het élke keer doe. Dus veel lezen uit eigen werk en herschrijven.

Wat ik echter het allerleukst vind is van niets iets maken. Dus nieuwe stukjes schrijven. Voor het boek is dat nu minder nodig. Dus als cadeautje aan mezelf mag ik in de pauzes nieuwe stukjes schrijven. Lekker veel, maar niet te veel. Hoop ik.

Het gaat vast ook nergens over als ik echt elke dag iets schrijf. We zien wel. De meeste goede voornemens sterven een vroege dood. Eens kijken hoe lang deze het volhoudt.

Moeilijk zal het niet worden, want Olijf is een onuitputtelijke bron van nieuwe verhalen. Zoals ze achter niets aan kan rennen. Nou ja niets, in de sneeuw staan sporen van hazen. Maar die zijn al een paar uur oud!

/home/wpcom/public_html/wp-content/blogs.dir/fe9/47122760/files/2015/01/img_0505.jpg
Olijf ruikt een spoor. De put in Buren.

Advertenties

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s