The day after

Soms weet je het gewoon niet meer. Gisterenavond al dat ongerichte geweld in Parijs. Ongericht in onze ogen. Totaal onschuldige mensen neergeschoten op een heerlijke vrijdagavond, etend in een restaurant, dansend bij een popfestival. Gewoon zijn. En nu niet meer zijn. Ik heb er slecht van geslapen en ik was vast niet de enige. Ik word er heel verdrietig van. Al die gezinnen met iemand minder. 

Voor ons is het ongericht en zinloos. Voor IS is het zeer gericht. Wij, als westerlingen zijn het kwaad. Jij, ik, allemaal schuldig. Niet te bevatten. Ik wil het ook niet bevatten. Ik wil niet betrokken worden bij een oorlog over waarden die niet de mijne zijn. Maar helaas, ze komen gewoon hierheen. O en daarmee bedoel ik niet de vluchtelingen die in grote getalen naar Europa komen. Zij ondergaan het geweld dagelijks wat Parijs gisteravond overkwam. Ik begrijp heel goed dat je dat geweld wilt ontvluchten. Zeker als je jong bent en een heel leven voor je. Of jonge kinderen hebt die je een toekomst gunt. 

Maar dit geweld snap ik niet. Ik wil het ook niet begrijpen. Ik droog mijn tranen en leef mijn leven. Ik houd van het leven. Ik houd van mijn kinderen, mijn man, mijn familie en vrienden en ik houd van jou. Het maakt mij niet uit wat je gelooft, als je je kalasjnikov maar thuis laat. 

  

Misschien realiseren we ons onvoldoende dat niet elk mens hetzelfde is. Wij als westerlingen voelen ons beter dan de rest van de wereld. We zijn bevoorrecht. Maar dat betekent niet dat we altijd gelijk hebben. Knoope verwoord het prachtig.

Advertenties

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s