Gewoon beginnen

Soms ontkom je er niet aan. Smoezen. Al maanden lukt het me niet om te starten in de moestuin. Pijn in mijn voet*, pijn in mijn knie**, het regent, geen tijd. Inderdaad, de brug stond open en mijn band was lek.

Ik wil natuurlijk wel weer een groeiende, bloeiende moestuin, het lijkt echter niet te lukken dit jaar. Het kasje staat inmiddels vol met planten. Gelukkig heb ik wel gezaaid! Nog twee, misschien drie weken,  en dan wil alles de grond in. Maar welke grond… Deze: 

Hier ergens stond groene asperge… zoekplaatje.

Inderdaad genoeg grond en prachtige paardebloemen, maar geen plek voor tere zaailingen. 

Na het laatste kletsnatte weekend van april dacht ik: ‘nu of nooit’. Dus nu. De buurman meegevraagd om een start te maken met spitten (slechts half jaar te laat). Hij heeft over de hele breedte een meter omgespit en ik heb ondertussen wat lopen rommelen. Randjes ont-onkruidt. Maakt de moestuinbuurman blij. En paardebloemen ontkopt. Scheelt rondwaaiend zaad. 

En die start werkt. Elke dag een uurtje rommelen. Graspollen weghakken. Onkruid trekken. Veel meer is het niet. Wel elke keer weer iets mee naar huis. Ondanks de paardebloemen oogst ik venkelblad, oregano, bieslook, vergeet-me-niet, rabarber. Zo gul is een moestuin. Al kijk je er maanden niet naar om, de meeste planten groeien gewoon door. 

Inmiddels is er ineens een hele brede strook geschikt voor nieuwe planten. De rettich en de pronkbonen staan op rijtjes. De margrieten staan in de volle grond. Ik denk dat de peultjes de volgende rit meemogen. Heerlijk idee om daar straks weer van te mogen genieten! 

Trouwens, ik heb van dat weinige wat er wel staat, heel veel. Iemand nog plantjes nodig? Oregano, venkel, havikskruid, aardpeer … Kom maar op, ik deel ze graag uit.

Rettich. Lekkerder dan radijs.
Pronkers. Mooie grote bonen. v
Margriet. Dankbare bloemenpracht.

——————-

Over pijn:

De pijn was wel echt, dus toch maar een afspraak met de fysio gemaakt. En het werkt. Ik snap weer wat er mis is.

*Mijn enkel is een grote ramp. Tien gebroken botjes die knarsend en piepend samenwerken. Als ik maar genoeg beweeg, wordt het niet stijf en pijnlijk. **Mijn knie is een ander verhaal. Zonder ondersteunende banden zijn er stevige spieren nodig. Die kweek je niet aan een bureau. Kantoorwerk is funest! Nee, daar moet je lastige oefeningen voor doen om die ene spier sterker te maken. En wat blijkt? Beetje door je knieën beuken in de moestuin is de ideale oefening voor mijn knie. Sinds ik weer in de tuin werk, doet mijn knie geen pijn meer. 

Advertenties

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s