Tornado schilderen

Nee, natuurlijk gaat dit verhaal niet over het schilderen van een tornado. Maar wel over het gevoel om in een tornado te zijn. Onverwachts mag ik schilderles geven op de basisschool in Buren. Superleuk, maar wel topsport. De les is voor 15 leerlingen uit groep 7 en 8. Leuk, die kunnen tenminste iets! Helaas kunnen ze niet alles. Al snel blijkt dat ze niet vaak schilderen. Eigenlijk nooit.

Gezichten schetsen

De eerste les laat ik ze gezichten schetsen met aquarelkrijt. Dankbaar materiaal: je kunt er scherpe lijntjes mee zetten, arceren en vegen. Dat pikken de dames en heren snel op. Ook de opdracht spreekt ze aan: vier gezichten met een verhaal. De mooiste types komen langs: een gezin van vier, gezicht in vier levensstadia, en vooral veel gezichten met allerlei haar: van kaal tot krullen, in de mooiste kleuren. De meeste kinderen zijn best tevreden over het resultaat (foto’s volgen). En ik ook.

Dat had ik niet durven dromen halverwege de les. Na een korte uitleg over ogen en neus zijn de meeste leerlingen snel aan de slag gegaan. Halverwege de les ziet de klas er zo uit:  een deel van de leerlingen doet wat ik graag wil: geconcentreerd werken ze aan de opdracht. Echter, de meesten zijn met heel andere dingen bezig. Als ze al op hun plek zitten, overleggen ze op luide toon over een denkbeeldige ‘Dirk’. Ze lopen rond, ze bemoeien zich met elkaars werk en zijn vooral níet aan het schetsen. Bij de deur staat het hoofd van de school met een lerares te kijken hoe de les verloopt. Ik hoef niet te proberen de aandacht van de leerlingen te vangen. Jammer, want ik wilde ze juist nog iets nieuws leren. Je kunt namelijk ook schilderen met aquarelpastels… Ter plekke besluit ik dat het voor vandaag genoeg nieuwe informatie is. Een wijs besluit!

Selfie schilderen

De eerste les was een aanloop naar de tweede: jezelf schilderen met verf. Ik wordt enthousiast begroet door de meiden: ‘wij mochten vanmorgen oefenen van de juf’. Die hebben er in ieder geval zin in! Dit keer heb ik professionele hulp. Een van de juffen (Diana) helpt me om de klas aan het werk te zetten. Verf, papier, schorten, we delen van alles uit en sommige van de leerlingen helpen daarbij. Dat kunnen ze goed. Het les begint een stuk rustiger dan de eerste keer. Als ik heb uitgelegd hoe ze huidskleur kunnen maken, gaan ze aan de slag.

Niet allemaal tegelijk natuurlijk. Voor sommige was de uitleg even te snel. Die waren vast met iets anders bezig. Maar uiteindelijk lukt het: allemaal ontdekken ze het wonder van mengen met verf. Je maakt zelf een kleur die je mooi vindt.

Maar ook nu is de klas een en al hectiek. De juf en ik hebben het druk met aanwijzingen geven en ze vooral aan het werk te houden. Wat hebben ze het toch allemaal druk. Dirk komt ook weer terug. Als ik het goed begrijp is Dirk een fictieve zondebok. Altijd handig.

We hebben deze les maar drie kwartier in plaats van een uur, en dat is echt kort. De leerlingen moeten hard doorwerken om het schilderij af te maken. De laatste tien minuten proberen we ze aan te sporen om te zorgen dat er écht een gezicht staat: de neus is niet zo belangrijk, maar ogen en een mond zijn wel essentieel. Ook leuk: oren. Er is precies één portret met oren.

De conclusie van de juf: ‘Het is net een tornado. Wat een drukke groep kinderen.’ Ik kan alleen maar beamen dat ze inderdaad ‘pittig’ zijn. Maar ook echt super leuk om met ze te werken. Ik ben trots op ze!

 

Advertenties

Reageer!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s