Dit is erg. Als ik mijn hoofd maar even beweeg, ontploft het. Best fijn om verkouden te zijn zonder loopneus. Maar dat slijm moet toch ergens blijven? Juist, dat doet het. Het blijft zitten waar het zit. Alle holten in mijn hoofd zitten vol. Ik hoor de zee in mijn hoofd ook zonder schelp. Ziek voelen zonder er ziek uit te zien.

Eigenlijk is dit wel een goed teken. Ik ben gewoon vergeten hoe het is om echt verkouden te zijn. Ik ben nooit ziek. Nou ja, bijna nooit. Maar deze week slaap ik slecht door het constante gehoest en geproest. Ondanks de grote hoeveelheid ontstekings – en koortsremmers komt er geen beweging in de massa’s slijm tussen mijn oren. Vandaag ben ik dan ook op retraite op de bank. Lekker met de kat onder een schaap. Ik ben benieuwd hoe lang ik dat mag volhouden.

Niet lang. Er wordt gebouwd aan ons dak. Voor de opwarmpauzes tussendoor mag ik koffie en thee zetten. En koken. hmmm. Eigenlijk is dat maar goed ook. Want je wordt wel heel erg lui van niets doen. Als ik eindelijk van de bank af kom, maak ik eerst de haard aan. Het vuurtje is zo aan met de oude balken van ons dak. Niet te geloven hoe dat fikt. Angstaanjagend droog die twee- of driehonderdjarigen balken. Maar wel erg lekker warm.

bankje

Oud en afgeleefd zijn geen begrippen die bij mij passen. Maar toevallig voel ik me zo wel een beetje de afgelopen weken. Nu pas snap ik dat die verkoudheid al een tijdje aan me knaagt. Het haalt het tempo uit mijn kunnen. En de kou doet daar een schepje bovenop. Er is eigenlijk maar één oplossing! In de benen. Gewoon door hobbelen en zorgen dat ik beter wordt. Ok, morgen, dan ga ik weer op pad. Vandaag nog even niet.