Superdag

Natuurlijk was het weer een enorm succes. De Dag van het Schaap trok bijna 3000 betalende bezoekers. Daarnaast zijn er meer dan 600 mensen met schapen, geiten, materialen, stands of gewoon hulp. Dat zijn bijvoorbeeld het enorme team van vrijwilligers die de Dag van het Schaap mogelijk maken. Zoals de dierenartsen die nodig zijn om alle schapen en geiten te keuren. Wat zou ik die graag interviewen voor mijn boek! Of de schapenhouders, vrijwilligers van de stamboeken en WUR-studenten die helpen om alle schapen en geiten in het juiste hok te zetten. Wat is het toch elke keer weer een geregel en een gesjouw. We zijn dan ook erg blij met alle hulp die we krijgen van vrijwilligers.

Persoonlijke hulptroepen

Zelf heb ik ook een paar hele lieve mensen om me heen om me te helpen. Annelucie en Tjeert helpen me met het opzetten van de expositie ‘Schaap in de kunst’. Dit keer niet alleen schilderijen en wandkleden, maar ook een paar mooie schapenkoppen. Ik hoop dat het mensen op ideeën brengt om ook zoiets moois te maken.

Het plan van het wolplein heb ik samen met Henk van Pol uitgewerkt. Hij vangt een deel van de mensen op. Onder andere Lidwina Charpentier van Ruw & Ruig. Lidwina wil haar stand op vrijdag ’s morgens al heel vroeg opbouwen, maar dan staan de kramen er nog niet. Had ik dat kunnen weten? Ja, dat had ik kunnen weten. Als ik een normaal hoofd had gehad. Helaas werkt het niet 100 % en dus maak ik dit soort heel vervelende foutjes. Daar lees je hier  meer over. Vrijdagmiddag is het verder rustig en heb ik alle tijd om op elke kraam het nummer te zetten dat er op hoort. Zowaar lukt dat zonder moeite.
Zaterdagochtend loopt de opbouw verder redelijk gladjes. Wel verwijs ik mensen constant naar de verkeerde plek – dankzij mijn hoofd – maar gelukkig staan de juiste nummers op de kraam en komt het toch steeds weer goed.

Wolstand(je)

Omdat ik echt niet zeker weet of ik het eind van de Dag van het Schaap zal halen met mijn geblutste hoofd, heb ik ook persoonlijke hulptroepen. Eigenwijs als ik ben, heb ik zelf namelijk ook een stand. Ik wil tenslotte graag mijn boek Waar lopen de schapen? verkopen. En dat is ook gelukt. Het blijft een prachtig boek over een van de leukste én zwaarste beroepen die er zijn. Gelukkig zijn er weer een flink aantal mensen die het niet kunnen laten liggen.
Daarnaast heb ik wol bij me van schapen uit Buren, Drenten van de Sheepmen, Herdwicks van de familie Overheul en vrolijke Schoonebeekers van Daphne Hogeweg. Ik heb ze verwerkt in prachtige vachten en ook ruwe wol bij me.

Op mijn stand heb ik hulp van twee lieve vriendinnen. Mijn Wageningse studiegenootjes, Christy en Martien helpen me allebei een halve dag. Dat is mijn redding, want als ik ’s avonds naar huis rijd, ben ik niet eens zo moe. Oke, lopen kan ik niet meer. Maar dat heeft niets met mijn hoofd te maken.

Viltjuf

Als ik bij mijn kraam sta als redelijk verse viltdeskundige, wordt ik constant ondervraagd door de bezoekers. Grappig dat ze zo nieuwsgierig zijn naar de wol die ik bij me heb. Blijkbaar is mijn kraam zeer toegankelijk. Met wol, uitleg over de schapen die ze dragen en de mooie viltvachten die ik bij me heb. Aan het eind van de dag heb ik leuke, nieuwe contacten van mensen die graag een keer komen vilten met de wol van hun eigen schapen. Martien vind het niet vreemd dat zoveel mensen op mijn kraam afkomen: ‘Je legt het met zoveel plezier uit! Ik kan zien dat je het zelf echt leuk vind om mensen iets te leren.’

Verder heb ik natuurlijk ook wel een leuke blikvanger op mijn kraam. De schapen van Anjo met een vachtje van mij liggen op mijn kraam.

foto van Huiswerk Buren.

Proeverij van vilt

Aan het eind van de middag geven Ester Floor van Floor Landschapsbeheer en ik van Atelier Huiswerk Buren ook een wolworkshop. Een soort proeverij. We laten ze de wol zien en voelen van verschillende schapen en ze mogen zelf een mix kiezen om een heel klein vachtje te maken. Niets dakpansgewijs! We willen lekker harige vachtjes dus leggen we de plukken mooi in het gelid. We denken één uur nodig te hebben. En inderdaad, de eerste viltster is in één uur klaar. Maar daarna duurt het de laatste nog een half uur voordat ook zij zeer tevreden met haar minivachtje naar huis mag. Een zeer geslaagde workshop!

foto van Wollig.

Ten slotte

Al met al was het een bijzonder leuke dag. Ik ben blij met alle hulp die ik heb gekregen met mijn collega’s die de Dag van het Schaap organiseren en de bezoekers die de dag de moeite waard maken.
De volgende dag heb ik zeer rustig aangedaan. Niet te veel gelopen. Lekker nagenieten van alles wat er langs kwam op zaterdag. Toevallig was het druk in Buren, dus ik kon gewoon verder met het delen van mijn passie van wol op het bankje voor mijn atelier.

Raadsel

En als je je soms afvraagt waar mijn passie voor wol vandaan komt, dan kan ik je vertellen dat ik dat ook niet goed weet. Ooit heb ik een keer gevilt, met Annelucie, notabene. We vonden het allebei helemaal niets. Hard werken voor een vilten tasje dat je nooit gaat gebruiken…
Tot ik Daphne Hogeweg uitnodigde in Buren om aan Berdien van Everdingen en Ester Floor een cursus te geven om een ruwe vacht te vilten. Sindsdien ben ik verslaafd. Wat is het leuk om met de wilde wollen lokken van een schaap zoiets moois te maken. Elke vacht is op zijn eigen manier bijzonder. Warm, zacht, gul.

Geloof je het niet? Kom dan een keer proeven! De eerstvolgende keer sta ik met wol en schilderijen op Betuws Buren op 30 juni 2018.