En dan is het huis weer leeg.

Vreemd toch, dat het nooit went? Zaterdag en zondag lekker druk met de mannen thuis. Vaderdag doen we in twee etappes. Hoe het precies komt, weten we niet, maar de verwachting is dat we zondag met zijn allen eten. Als het weer meezit natuurlijk buiten!

Onze veel te grote gasbarbecue heeft een tweede leven gekregen: ingebouwd in het houthok is het ineens een beschaafde buitenkeuken. Oudste verzint een toepasselijk vaderdagcadeau: een spit met een motortje.

Als we zaterdagochtend boodschappen doen, wil Stijn niet weer kip op blik (de beste manier om kip mals te houden op het vuur), dus ik moet erg mijn best doen om ook een hele kip te kopen. Zo snel geen idee wat je verder nog boven een rooster gaar kan draaien.

Eenmaal terug blijkt dat de jongste zaterdagmiddag komt. Vroeg? Nee toch wat later. Uiteindelijk ongeveer als normaal het vuur aan moet. En natuurlijk gaat het op gas veel sneller, als je tenminste niet een zelfdraaiend spit wilt uitproberen. Zo’n kippetje heeft wel tijd nodig. Ook zonder blik is de kip heerlijk.

Zijn vriendin komt later op de avond ook. Heerlijk kletsen in de tuin. Genieten van een verrassende vuurbal – blijkt een meteoriet-.

Ik hoop op een gezellig ontbijt. Het loopt echter niet zo. Vriendinnetje moet op tijd weg. Vrienden komen de kar lenen en ik ben heen en weer aan het rennen met koffie en taart. Ik heb een hele familie te schilderen. Ook leuk.

De twee heren zijn heerlijk aan het klussen. Iets met een luik dat niet in het midden zit. In een scheef huis. Hm.

’s Middags komt de oudste. Hoe laat? Juist veel later dan we dachten. De jongste is met zijn vriendin al weer weg.

Ook de oudste met vriendin komt precies op de tijd dat het vuur aan zou moeten… Dit keer hebben we sneller vlees dus we kunnen lekker buiten rommelen. Eerst een kaasplankje en even bijpraten. Eten doen we binnen. Het is al te koud buiten. Lekker lang aan tafel… maar we eten weinig, blijkbaar te veel geborreld van te voren.

De volgende ochtend moet alles weer vroeg op pad. Heerlijk naar hun eigen fijne drukke leven. Zo snel als dat huis dan weer leeg voelt. Elke keer weer heel even dat lege-nestsyndroom.