Jarig.
We maken
een kringetje van
jongens en van meisjes.
89

Een verjaardagsfeestje waar ik nog vaak aan zal denken.

Deze blog begint met een elfje*.

’s Morgens zetten we de stoelen klaar in de kamer. Er komen 10 mensen, mamma weet het zeker. In de andere kamer staan wel extra stoelen klaar. Je weet het tenslotte nooit met zulke grote families. Mijn ouders komen beide uit gezinnen met grote gezinnen (10 en 17 kinderen). Allang niet meer compleet, natuurlijk. Mijn vader is twaalf jaar geleden overleden. Gelukkig is hij altijd heel duidelijk aanwezig in het huis van mamma. De muren hangen vol met zijn schilderijen. Inclusief zijn zelfportret.

vonk-150

De eerste gast is nummer 11. Mamma’s oudste broer. Hij stond niet op het lijstje – ze zien elkaar niet zo vaak. Ik vind het fijn dat hij er is. Gewoon om te zien dat hij er goed uitziet ondanks alle ouderdomskwalen. Vooral zijn zicht is achteruit gegaan. Mamma en hij hebben de zelfde oogziekte. Maar je ziet er niets van. Zijn borreltje pakt hij zonder te aarzelen van de tafel.

Het is een verjaardag als alle andere jaren. De gasten zijn op tijd. De belangrijkste gasten zijn de zussen van mamma. Ze zien elkaar minimaal eenmaal per week. Maar dit is anders. Op hun vaste dag doen ze samen de boodschappen en zorgen samen voor de koffie en de lunch. Maar nu is het mamma’s feestje. Dus zij moet ze in de watten leggen. En daarom zijn Thea, mijn zus, en ik ingeschakeld. Marja, de oudste zus heeft de boodschappen besteld en wij maken alles klaar.

Van half tien tot drie zijn we alleen maar bezig met voederen.
Koffie met gebak,
wijn met hapjes,
soep met broodjes en
thee met bonbons.
Zo gaat het al jaren. Er is een vast stramien en ik merk dat ik zenuwachtig ben. Mamma wil graag dat alles gaat zoals het altijd gaat, maar ik twijfel soms over de volgorde. Gaan ze echt al om half elf aan de wijn? Nee, pas om elf uur. Achteraf hoor ik van Thea dat ik nog even had moeten wachten tot Ome Koos en tante Ina ook klaar waren met de koffie.

De gesprekken zijn best gezellig. Ondanks de hoge leeftijd (85+) hebben ze het overal over en maken ze veel grapjes. Vooral ome Koos, een jongere broer van pappa, reageert gevat op tante Annie, de vriendin van tante Cockie. Thea geniet daarvan: ‘Ome Koos heeft dezelfde humor als pappa’. Klopt als een bus. Ik zei al dat pappa er gewoon ook bij is.

Het laatste rondje is thee met bonbons. Thea is dan al naar huis. Ik ben moe en zet snel een grote pot. Ik pak de groene thee – die thee drink ik altijd bij mamma. Als ik binnen kom met de thee in de glazen pot en het verbaasde gezicht van tante Hannie zie, zeg ik halfslachtig: ‘Is dit de goede thee? Ik kan ook andere zetten?’. Tante Hannie antwoord dat het geen probleem is. Maar dat blijkt toch niet helemaal zo te zijn. De volgende twintig minuten wordt er op de lichte groene thee gemopperd. ‘Is dit thee? Het is zo licht, het lijkt wel gewoon water’, zegt de een. De ander: ‘Al laat je het zakje er langer in zitten, het blijft nergens naar smaken. Wat een slap bakkie.’ Het zal je niets verbazen dat de vier dames zichzelf nog een paar keer herhalen. Vooral de kleur is een groot discussiepunt. ‘Hij heeft helemaal geen kleur.’ Overigens krijgen ik wel een soort bijval van de Haagse kant: ‘Thuis drinken we heel vaak groene thee. Maar dan losse. Die kleurt wel.’ Natuurlijk drinken de zussen braaf hun kopje leeg. Nee, een tweede hoeven ze niet. Ze gaan op huis aan. Gelukkig heeft mijn moeder wel genoten. Het was ouderwets gezellig. 

Wij genieten nog even na. Flip en Jaiciara, mijn oudste broer en zijn vrouw, hebben een deel van de thee-discussie meegemaakt en als Cees ook nog binnen komt, proberen we het theeverhaal uit te leggen. We raken er niet over uit gepraat. Ik ben bang dat mijn moeder dit nog een heel jaar zal moeten aanhoren.

’s Avonds op de bank springen spontaan de tranen in mijn ogen. Ik bedenk me dat ik van te voren niet echt super zin had om op deze dag mijn moeder te helpen. Het is immers elk jaar precies hetzelfde? Maar mamma heeft echt hulp nodig om haar bezoek te kunnen bedienen. Het is fijn om haar te helpen. Ik denk terug hoe het was toen pappa er nog was. Eerlijk gezegd kregen we toen weinig kans om fouten te maken. Hij had de regie in handen – en deed ook het meeste zelf. En daarom komen ook de tranen. Ik mis hem. Net als mamma ook doet.

________

*Een elfje is een gedicht van 11 woorden. Met een elfje vang je de kern van een verhaal. Aan de schrijftafel is het een veel gebruikte dichtvorm. Meer weten? Kijk op mijn site.

 

 

Advertenties