Zeven jaar geleden begon ik met dit ‘lieve dagboek’, tenminste, zo zag ik dat toen. Ik zat helemaal niet lekker in mijn vel en wilde een positieve draai aan mijn leven geven. Volgens wordpress is het vandaag een jubileum.

Nou, ja, waarom niet. Altijd feest, een jubileum. En het is best leuk om stil te staan bij dit blog en wat het me de afgelopen zeven jaren gebracht heeft. 
En eerlijk gezegd, is dat best veel.

Nutteloos

Zo voelde ik me toen. Begin 2013. Een half jaar daarvoor was ik gestopt met mijn baan. Ik zat in een outplacement traject. Maar dat was niet het enige waar ik mijn tijd aan besteedde.

Ik was keihard aan het werk om weer te leren lopen. Ik was gestart met een schildercursus. 
Ik was zo vaak op pad dat mijn overbuurvrouw dacht dat ik weer een baan had. Was het maar waar.

Ik was wel druk. Maar niet gelukkig.

Doelloos

Zo voelde ik me. In het outplacement traject werd mijn horizon zo breed dat ik niet meer wist wat ik nu echt wilde. Werken in de landbouw? In de communicatie? In de zorg? In de kunst?

Allemaal. Dat wilde ik. Alleen hoe?
Ik wilde weer aan het werk en schreef brieven op allerlei vacatures, maar kreeg weinig of negatieve reacties terug.
Zonder werk, leek mijn leven leek doelloos.

Zoeken

Juist door de vele kanten die ik op zou kunnen gaan, zoals werd gespiegeld in het outplacement traject, werd ik steeds onzekerder. Die grote hoeveelheid mogelijkheden gaf geen antwoord op mijn vragen: waar moet ik zoeken, waar ben ik goed in, wat kan ik?

Ik koos ervoor om een pas op de plaats te maken. Ik zocht het in zelfstudie en ontwikkeling.
Veel lezen, veel schilderen en voorzichtig mijn schrijfstijl ontwikkelen.

Overigens was het ook nodig om een pas op de plaats te maken. Ik had in 2011 mijn enkel op vele plaatsen gebroken en ik liep na twee jaar nog steeds als een krant. Ik moest echt meer tijd besteden aan fysiotherapie en oefeningen.

Stok achter de deur

En zo startte ik dit blog begin 2013. Elke dag een stukje schrijven met vier doelen:

  • Ontwikkelen schrijfstijl door te doen.
  • Gelukkiger worden door elke dag een geluksmoment vast te leggen.
  • Beter lopen door vaker te rennen.
  • Afvallen. Gewoon omdat ik het kon hebben.

Geslaagd

En inderdaad, het werkte.
Niet zomaar ineens.
Stap voor stap groeide ik in mijn nieuwe jasje.
Eh groeien, nee, ik viel juist af!
Maar dat lukte niet allemaal in één keer.

Schrijven door te doen

Voor mijn eerste blogje koos ik een veilig onderwerp. Op dat moment werd ik het meest gelukkig van een schilderen. Liefst met anderen. Voor mijn workshops had ik ezels nodig. Die kwamen er ook – dankzij manlief en de achterbuurman, had ik al snel genoeg ezels voor een klas vol cursisten. Nog steeds gebruik ik ze met veel plezier.

En ik ben niet de enige. Het ontwerp is op vele plekken gekopieerd. Bijvoorbeeld door het atelier van de Witte Schuur.

Wil je zelf ezeltjes maken? De bouwtekening vind je hier.

In het begin vond ik het best lastig om elke dag te schrijven. Ik ging op zoek naar onderwerpen en vond het ideale onderwerp dankzij een goede vriendin. Ik kreeg een boek van haar over afvallen (zie kopje Afvallen). Dankzij het boek van Bridget Jones met haar boek Diary (waarin ze elke dag over haar lijnacties schrijft) – en het boek van Mariet, leek me dit de perfecte cliffhanger voor mijn blog. 

Wat nog veel mooier is, is dat ik dankzij dit blog inderdaad een eigen schrijfstijl ontwikkelde en heel veel zelfvertrouwen om echt een boek te schrijven. Nog elke dag trots op het resultaat! Waar lopen de schapen? 

Geluksmomenten

Dankzij het vastleggen van geluksmomenten kreeg ik al heel snel een andere kijk op mijn dagen.
Er is zoveel om van te genieten. Sommige dagen kon ik wel tientallen blogjes schrijven.
Natuurlijk lukte dat niet elke dag.
Soms kwam ik niet verder dan een foto met ondertiteling.
Zoals deze – het vastleggen van een lijnmomentje.

Op!

Maar het effect van het blog begon positief te werken om mijn houding en humeur. En uiteindelijk werkt het nog steeds. Het afgelopen jaar heb ik weinig gedeeld op dit blog. Teveel verdriet in het begin van het jaar. Mamma is vorig jaar in april overleden. De momenten dat ik heel verdrietig was, maar ook het moment dat het verdriet een beetje minder werd schreef ik hier op. Je vindt ze vanzelf met titels als afscheid, genieten. Vooral dat laatste blogje hielp me met reuzenstappen vooruit.

Beter lopen

Zelfs rennen lukte beter met het blog. Door elke dag te schrijven over lijnen, kon ik er niet omheen om er ook echt werk van te maken. Dus moest ik ook bewegen. Zoals op een regenachtige dag. Niet echt leuk, dacht ik al rennend. Maar de lach kwam vanzelf toen ik na mijn poging om te rennen terugliep naar huis en Grietje aantrof onder een plantentafeltje.

Het regent.

Inmiddels loop ik vrij normaal. Niemand ziet aan mij wat een brokstukken ik in mijn voet heb zitten.
Wel blijft mijn enkel een zorgenkindje.
Een hele dag lopen betekent twee dagen pijn – maar ook vaak weer meer bewegingsvrijheid.
Elke keer weer die grenzen opzoeken helpt nog steeds om mobiel te blijven.

Afvallen

De cliffhanger werd uiteindelijk het lijnen volgens Dukan, een geweldig boek met absurde tips.
Je leest het grootste deel van mijn lijn-traject in mijn blog.

En weet je wat echt grappig is?
Nog steeds komen heel veel mensen even meelezen met de tips van Dukan.
Waarschijnlijk omdat ze zo gratis de lijst van 100 ingrediënten kunnen oppikken, maar misschien ook wel een beetje omdat het echt leuk is om te lezen hoe ik erover schrijf.

En het is gelukt. Afvallen met Dukan.
Alleen jammer dat het effect na zeven jaar niet meer te zien is.

Schrijf jezelf gelukkig

Inmiddels heb ik verschillende blogs en schrijf ik dus best wel vaak, alleen niet meer zo vaak op deze blog. 
Ik ga eens kijken of ik daar weer verandering in kan brengen. Is dit een nieuwe start op deze plek? Wie weet!
Misschien moet ik weer eens gaan lijnen….